The Seven Last Words

(…) Bijna een uur houden Haydn en van Immerseel de aandacht gevangen met krachtige en verrassende belevenissen in klank (…) (…) Wonderlijk dat deze eendelige sonates voor piano niet eerder ‘ontdekt’ zijn (…) (…) van Immerseel kent deze wereld van binnen en buiten, leeft er volledig in mee. Het instrument waar hij op speelt, reageert perfect op zijn intenties. Trouw, March 1995
(…) …….waar vindt men een stuk met zeven langzame delen achter elkaar (…) (…) In Haydn’s Kruiswoorden doen zich harmonische mirakels voor (…) (…) Van Immerseel bespeelt een fraaie kopie van een klaviertje naar Weense snit, en legt, met uitgekiende crescendo-effecten bij een noeste handhaving van Haydns langzame, uurwerkachtige ritmiek, zoveel hardverscheurende eenvoud in zijn spel, dat we met de uitvinding van Thomas A. Edison en de aanpassingen van allen die na hem kwamen zomaar weer verzoend zijn. (…) Volkskrant, April 1995
(…) De uitvoering van Van Immerseel is gewoon heel fraai, daar gaat het toch om? Het zijn uitzonderlijk mooie fraseringen en het gedetailleeerde spel, die een aangename en intieme sfeer creëren. Brabants Dagblad, April 1995
(…) De Vlaamse duizendpoot Jos van Immerseel is hier op zijn best. Zodra hij zich aan de toetsen van de fortepiano zet gebeuren er de mooiste dingen. De klank van het historische instrument (een kopie van naar Walter) is mooi opgenomen. (…) Klassiek, April 1995
(…) Op de pianoversie wordt nogal eens neergekeken. Dat zou na deze opname door Jos van Immerseel nooit meer het gevel mogen zijn (…) (…) een onwaarschijnlijk grote, dynamische en emotionele bandbreedte (…) De Morgen, May 1995